Η ομόφωνη (!) και δεσμευτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου να παύσει τον Γενικό Ελεγκτή, Οδυσσέα Μιχαηλίδη, κατόπιν αιτήματος του Γενικού Εισαγγελέα, Γιώργου Σαββίδη, φαντάζει με ανακοίνωση ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος.
Ο Ελεγκτής ήταν ίσως ο μοναδικός ανεξάρτητος αξιωματούχος του κράτους ο οποίος προσπαθούσε να περιορίσει ή να αποκαλύψει σκάνδαλα διαφθοράς, δίνοντας ελπίδα στην κοινωνία σε πολύ κρίσιμες στιγμές. Η παύση του, λοιπόν, όχι μόνο δεν εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, αλλά αφαιρεί μια από τις τελευταίες θεσμικές ασπίδες κατά της διαφθοράς.
Η απόφαση δεν παραμένει στη νομική σφαίρα αλλά προσκρούει στην κοινωνική, την πολιτική και τη θεσμική διάσταση. Με την απόφασή του σήμερα, το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο διεισδύει στο ερώτημα του τι ζητάμε από έναν αξιωματούχο, τι ζητάμε από την Ελεγκτική Υπηρεσία η οποία είναι η μόνη θεσμική γέφυρα ‘πληροφόρησης και διαφώτισης’ για τον δημόσιο τομέα.
Πέραν της πλήρους ισοπέδωσης της προσφοράς του συγκεκριμένου Γενικού Ελεγκτή, η σημερινή απόφαση εξαλείφει πλήρως την όποια βαρύτητα μπορεί να έχει η κοινή γνώμη για τον θεσμό της Ελεγκτικής Υπηρεσίας, αντιμετωπίζοντας την ως πλήρως αδιάφορη. Η σημερινή πράξη του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου αποτελεί ενδυνάμωση του κατεστημένου και εξόφθαλμο παράδειγμα ότι η δικαστικοποίηση διαδικασιών δεν σημαίνει και αμεροληψία.
Ζούμε σε μια χώρα όπου η σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ πολιτικών και πολιτειακών αξιωματούχων -περιλαμβανομένων των δύο επικεφαλής της Νομικής Υπηρεσίας και πρώην υπουργών του Νίκου Αναστασιάδη, Γιώργου Σαββίδη και Σάββα Αγγελίδη, οι οποίοι σε ένα κανονικό κράτος δεν θα είχαν διοριστεί ποτέ Γενικός και Αναπληρωτής Γενικός Εισαγγελέας- έχει αναχθεί σε επιστήμη και ουδείς έχει πληρώσει γι’ αυτό.
Η παύση Μιχαηλίδη, λοιπόν, μοιάζει σαν μια λευκή επιταγή στην ολιγαρχία να συνεχίσει ανεμπόδιστη με το ίδιο modus operandi το οποίο προκάλεσε τη φούσκα του χρηματιστηρίου, την χρηματοπιστωτική κατάρρευση και το κούρεμα, τα χρυσά διαβατήρια κλπ. Μπορεί αυτή να αποφασίστηκε στη βάση νομικών επιχειρημάτων, αλλά είναι μια εξόχως πολιτική πράξη. Στέλλει δε ξεκάθαρο μήνυμα σε οποι@δήποτε ανεξάρτητο αξιωματούχο, ότι η ανεξαρτησία του/της έχει όρια τα οποία θα καθορίζει η εκτελεστική και δικαστική εξουσία κατά το δοκούν.
Τέλος, οι ισχυρισμοί του Ανωτάτου για τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούσε ο Ελεγκτής τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης αποτελούν ένα επικίνδυνο προηγούμενο κατά της ελευθερίας της έκφρασης. Ο δε καταλογισμός ευθύνης στον Μιχαηλίδη για αναρτήσεις που ανέβαζαν τρίτα άτομα στα ΜΚΔ στερείται οποιασδήποτε νομικής βάσης και, κυρίως, λογικής.
Η παύση του Γενικού Ελεγκτή προαναγγέλλει τον ερχομό ενός κοινωνικού πλαισίου, μέσα στο οποίο οι έννοιες «διαφθορά των θεσμών», «αντιπολίτευση» και άλλες, θα γίνουν άγνωστες, μέσα σε μια κοινωνία που φαίνεται να έχει διαβρωθεί σε τεράστιο βαθμό από την κρατική ασυδοσία και αυθαιρεσία.
Δεν έχουμε την ψευδαίσθηση ότι η διεφθαρμένη εξουσία μπορεί να «ελεγχθεί» από κάποιο αδιάφθορο αξιωματούχο που εμφανίζεται ως σωτήρας, τον οποίο πολλοί συμπολίτες μας βρήκαν στο πρόσωπο του Μιχαηλίδη. Η διαπλοκή και η διαφθορά στη μισή Κυπριακή Δημοκρατία είναι κατ’ εξοχήν συστημική και δομική. Έχει να κάνει τόσο με το ίδιο το σύνταγμα και τις υπερεξουσίες που παρέχει στην εκτελεστική εξουσία όσο και με το συνεχιζόμενο καθεστώς εξαίρεσης που ζούμε από το 1963. Η παύση του Ελεγκτή σήμερα είναι απλά η επικορωνίδα μιας ατέρμονης πορείας σήψης του (ελληνο)κυπριακού πολιτικού και νομικού συστήματος.