Οι συνεχείς κρίσεις, πραγματικές ή κατασκευασμένες, δημιουργούν την τάση για περισσότερο συστημικό έλεγχο σε κάθε πτυχή της κοινωνικής και πολιτικής ζωής.
Τα μέτρα καταστολής που επιβλήθηκαν την περίοδο του κορονοϊού αποτελούν παράδειγμα για το πως μπορεί να δράσει μια κυβέρνηση. Παρόμοια μέτρα παίρνουν τώρα τον δρόμο νομοθετικής ρύθμισης. Αυτή η ροπή υπάρχει σε παγκόσμιο επίπεδο κι έχει στόχο να επιβάλει περιορισμούς στα κινήματα που αντιστέκονται στον κρατικό αυταρχισμό.
Στην Κύπρο, έχει πρόσφατα εγκριθεί από κόμματα της δεξιάς η δυνατότητα ποινικών διώξεων ενάντια σε άτομα των οποίων οι καταγγελίες στην Ανεξάρτητη Αρχή Διερεύνησης Ισχυρισμών και Παραπόνων κατά της Αστυνομίας (ΑΑΔΙΠΑ) δεν ευσταθούν κατά την κρίση της αστυνομίας. Τώρα η κυβέρνηση προωθεί ακόμα ένα νομοσχέδιο που αποσκοπεί στη συρρίκνωση του δικαιώματος στη διαμαρτυρία.
Το νομοσχέδιο επιχειρεί να ελέγξει τη μορφή, τον χαρακτήρα, τη γεωγραφία, την έκφραση και γενικά τη δημόσια εικόνα πολιτικών συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων. Επίσης θέτει επιπρόσθετους περιορισμούς στην ελευθερία έκφρασης με την επιβολή ψηλών προστίμων σε τυχόν παρατυπίες που κατά την κρίση του υπεύθυνου αστυνομικού γίνονται την ώρα της συγκέντρωσης-διαδήλωσης. Πέραν του ενδεχομένου αντισυνταγματικότητας, το νομοσχέδιο χαρακτηρίζεται αναμφίβολα από αντιδημοκρατικότητα και μπορεί να θεωρηθεί και ως νόμος αποτροπής και καταστολής της κοινωνικής αντίστασης για όσα ζούμε και θα ζήσουμε. Στο εγγύς μέλλον θα στοχευτούν περαιτέρω οι εργατικοί αγώνες.
Παρά την ιδεολογική στόχευση του νομοσχεδίου, το εύρος των ζητημάτων είναι τεράστιο και αφορά π.χ. πολίτες που θέλουν να αντιπαρατεθούν με τη διαφθορά κυβερνητικών αξιωματούχων ή ακόμα και της ίδιας της κυβέρνησης ως σύνολο ή για τους περιορισμούς στη διαμαρτυρία ενάντια σε αυταρχικές πολιτικές.
Αφορά επίσης περιορισμούς στην έκφραση πολιτών που θέλουν να τερματίσουν τη γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας και αφήνει ελεύθερη την κυβέρνηση του Νικου Χριστοδουλίδη να έχει το μονοπώλιο της γνώμης σε ότι αφορά την Ισραηλινοπαλαιστινιακή διένεξη, της οποίας τα αποτελέσματα σπρώχνουν τον προσωπικό του φίλο και πρωθυπουργό του Ισραήλ στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου.
Οι διαμαρτυρίες αποτελούν επίσης μια μορφή διάδοσης της πληροφορίας και γνώμης για όσους/ες θέλουν να βλέπουν πέρα από τα συστημικά ΜΜΕ, τα οποία προσφέρουν μονοπωλιακή φωνή στο κράτος και την ολιγαρχία.
Να σημειωθεί ότι ο οποιοσδήποτε περιορισμός που επιβάλλεται ανοίγει τον δρόμο για περισσότερους και αποτελεί μια επιλογή του νεοφιλελεύθερου κράτους στο ταξίδι του προς τον ολοκληρωτισμό, στο οποιο ανταλλάσσεται η «ασφάλεια» έναντι της ελευθερίας.Όπως έχει σχεδιαστεί το εν λόγω νομοσχέδιο από την κυβέρνηση, κατά παραγγελία από το συνδικάτο της αστυνομίας, ουσιαστικά διευκολύνει τις δυνάμεις καταστολής να συντάσσουν κατά το δοκούν κατηγορητήρια ενάντια σε διαδηλωτές και διαδηλώτριες, να διαλύουν κινητοποιήσεις και να επιβάλλουν πρόστιμα. Μεταφέρεται δηλαδή η πολιτική δράση στη σφαίρα του ποινικού και στα χέρια των δυνάμεων καταστολής, όπως δηλαδή κάθε χούντα φαντάζεται πως πρέπει να είναι τα πράγματα.
Η αστυνομία ήδη απολαμβάνει υπερεξουσίες και δεν νοείται να πάρει κι άλλες, όπως να αποφασίζει για το πώς πρέπει να εκφράζονται οι διαδηλωτές. Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία σε μια ελεύθερη δημοκρατική κοινωνία πρέπει να είναι δεδομένο.
Ο ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΠΙΛΟΓΗ
ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ