Παρά την κοινωνική κατακραυγή για τη μη-δίωξη ούτε των πιθανών αυτουργών του θανάτου του Θανάση αλλά ούτε και αυτών που είναι υπεύθυνοι για το ότι δεν έγινε καν επαρκής έρευνα της υπόθεσης, βλέπουμε ότι η Εθνική Φρουρά μένει εν πολλοίς στο απυρόβλητο για άλλη μια φορά.

Πέρα από την πολύχρονη και σκανδαλώδη προσπάθεια συγκάλυψής του από τους θεσμούς του κράτους, ο θάνατος του Θανάση Νικολάου φέρνει στο προσκήνιο και τον άλλο ελέφαντα που βρίσκεται στο δωμάτιο: την Εθνική Φρουρά και τη βία που διαχρονικά ασκεί στους νέους του τόπου.

Η Εθνική Φρουρά είναι τις τελευταίες δεκαετίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπεύθυνη για δεκάδες θανάτους εν καιρώ ειρήνης, με αυτοκτονίες που αποσιωπώνται και δυστυχήματα. Παράλληλα λειτουργεί ως ένας πατριαρχικός θεσμός που προωθεί πρακτικές εκφοβισμού προς τους αδύνατους και που καλλιεργεί την τοξική αρρενωπότητα, την ομοφοβία και τον φασισμό.

Τα περιστατικά ψυχολογικής και σωματικής βίας που δέχτηκαν και δέχονται στρατιώτες, λόγω της καταγωγής τους, του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, της πολιτικής τους ιδεολογίας μέχρι και της ομάδας που υποστηρίζουν, από νταήδες που εκτρέφει το στράτευμα είναι αμέτρητα.

Η εξευτελιστική προσφορά φιλανθρωπίας από τον πρόεδρο της Κ.Δ. προς την οικογένεια του Θανάση υπογραμμίζει για ακόμα μια φορά το απύθμενο θράσος και την αλαζονεία με την οποία το κράτος αντιμετωπίζει τους πολίτες του, ακόμα κι αυτούς που υποφέρουν από δική του υπαιτιότητα.