Ακόμα μια γυναίκα δολοφονημένη από τον εν διαστάσει σύζυγό της. Ακόμα ένα καλοκαίρι που μετράμε πάλι δολοφονημένες γυναίκες. Μέσα στα σπίτια τους, από τους συζύγους ή εν διαστάσει συζύγους τους, νυν ή πρώην συντρόφους τους. Ακόμα μία φορά όπου η ανεπαρκής δράση της Αστυνομίας, των υπηρεσιών και δομών της ΚΔ συνεργούν σε κάθε έγκλημα βίας κατά των γυναικών.  

Τέσσερις κλήσεις από αυτόπτη μάρτυρα την ημέρα του εγκλήματος, τρεις καταγγελίες για ενδοοικογενειακή βία από το ίδιο το θύμα και μια υπόθεση που εκκρεμεί εναντίον του γυναικοκτόνου για ενδοοικογενειακή βία στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου μετά, και ο αστυνομικός διευθυντής Πάφου δηλώνει ευθαρσώς ότι «αν υπάρχει οποιοδήποτε άλλο θέμα με το χρόνο, θα το διερευνήσουμε».

Καμιά σιωπή δεν σπάει αν δεν υπάρχει ένα ασφαλές σχέδιο διαφυγής, επαρκής και συνεχόμενη καθοδήγηση και αρωγή από εξειδικευμένες υπηρεσίες, άμεση και δωρεάν πρόσβαση σε νομική και ψυχολογική υποστήριξη στις κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά τους. Καμιά γυναίκα δεν θα καταφέρει να απεγκλωβιστεί από ένα κακοποιητικό περιβάλλον αν δεν έχει κάπου να πάει το επόμενο λεπτό. Αν δεν υπάρχουν ασφαλή, προστατευτικά περιβάλλοντα, υπηρεσίες που ανταποκρίνονται άμεσα και έγκαιρα και κράτος που αναγνωρίζει ότι η έμφυλη βία δεν είναι σύνθημα μιας μέρας αλλά ένα πολυεπίπεδο πρόβλημα που προϋποθέτει ένα ολοκληρωμένο σύνολο πολιτικών, δομών και υπηρεσιών που προλαβαίνουν το θάνατο κάθε κακοποιημένης γυναίκας.  

Η επίπονη επανάληψη αδιαφορίας και περιφρόνησης που καταγράφεται από Αστυνομία, υπηρεσίες και κράτος σε κάθε έγκλημα έμφυλης βίας, σε κάθε γυναικοκτονία, δείχνει ξεκάθαρα τι δεν λειτουργεί. Η ΚΔ έχει υποχρέωση να εφαρμόζει τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης και άρα υποχρέωση για επαρκή, ολοκληρωμένη και αποτελεσματική πολιτική για την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας και την στήριξη των θυμάτων βίας και των παιδιών τους. Υποχρέωση να προσφέρει κοινωνική, νομική και οικονομική στήριξη, πρόληψη, αναβάθμιση των ανάλογων υπηρεσιών και δομών, εκπαίδευση, προστασία, στέγαση, εργασιακή απασχόληση των θυμάτων βίας. Αντ’ αυτού, Αστυνομία και Υπουργός Δικαιοσύνης διερωτώνται, ακόμα, αν προκύπτουν ευθύνες ολιγωρίας και δηλώνουν ότι θα διερευνήσουν αν το  «θέμα», δηλαδή η γυναικοκτονία και η πλήρης και ξεκάθαρη αδιαφορία Αστυνομίας και υπηρεσιών, «χρήζει περαιτέρω διερεύνησης».

Η βία κατά των γυναικών δεν αποτελεί ευαίσθητο θέμα, ούτε φαινόμενο. Είναι έγκλημα βαμμένο με χρώμα κόκκινο από το αίμα των γυναικών που δολοφονούνται. Πόσες ακόμα να μετρήσουμε;